شما هرگز مؤمن نباشيد مگر آن كه بلا را نعمت شماريد و آسايش و رفاه را مصيبت ؛ زيرا صبر بر بلا و گرفتارى ، ارزشمندتر از غفلت در هنگام آسايش و خوشى است . مصيبت‌ها ، هدايا و بخشش‌هايى گران‌بها از سوى خداوند و فقر و تنگدستى در خزانهء خداوند نگهدارى مىشود و به بندگان خاص مىرسد همچنان كه مرد خانه با آوردن خوراك يا هديه از سفر ؛ خانوادهء خود را مىنوازد ، خداوند نيز مؤمن را به بلا و سختى نوازش مىدهد . و با آنها تغذيه مىكند ، همچنان كه مادر نوزاد خود را شير مىدهد ؛ زيرا بلاياى خداوند آكنده از كرامت‌هاى جاودانهء اوست و رنج و تلخىهايش ، گرچه پس از مدتى ، خشنودى و تقرب او را در پى دارد و بنده‌اى نزد خداوند گرامى مىشود كه بلا و گرفتارى ، او را افزون‌تر يابد . حضرت على عليه السلام در خطبهء قاصعه به آزمون بزرگ الهى اشاره مىفرمايد : وَ كُلَّما كانَتِ الْبَلْوى وَ الْاخْتِبارُ أَعْظَمَ كانَتِ الْمَثُوبَةُ وَ الْجَزاءُ أَجْزَلَ أَلا تَرَوْنَ أَنَّ اللَّهَ سُبْحانَهُ اخْتَبَرَ الْاوَّلينَ مِنْ لَدُنْ آدَمَ - صَلَوَاتُ اللَّهِ عَلَيْهِ - إِلى الآخِرينَ مِنْ هذَا الْعَالَمِ ، بِأَحْجارٍ لاتَضُرُّ وَ لاتَنْفَعُ وَ لاتُبْصِرُ وَ لاتَسْمَعُ فَجَعَلها بَيْتَهُ الْحَرَامَ الَّذى جَعَلَهُ لِلنَّاسِ قِياماً . . . . « 1 » كه هر چه آزمايش و امتحان بزرگتر ، پاداش و جزايش فراوان‌تر است . آيا نمىبينيد خداوند پاك گذشتگان را از زمان آدم - درود خدا بر او باد - تا آخرين انسان اين جهان به سنگهايى آزمايش نموده كه نه زيان مىرساند و نه سود مىدهد ، نه مىبيند ، و نه مىشنود ؟ ! آن جا را خانهء حرمت خود و جايگاه قيام مردم به عبادت قرار داد .

--> ( 1 ) - نهج البلاغه : خطبهء 234 .